Turks volkslied: Turkse tekst, uitspraak in Nederlandse spelling en vertaling

Tik op een Turks woord om de betekenis onder de regel te zien.

1. Strofe 1De vlag en de ster van het volkgezongen

   De rode banier zal niet doven zolang er boven het vaderland nog één haard rookt; de ster op de banier is de ster van het volk.

   1. Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;

      Korkma, seunmez boe sjafaklarda juuzen al sandzjak;

      Wees niet bang: de rode banier die in dit ochtendgloren drijft, zal niet doven,

   2. Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.

      Seunmeden joerdoemoen ustundee tuuten en son odzjak.

      zolang de laatste rokende haard boven mijn vaderland niet is gedoofd.

   3. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;

      O benim milletiemin jeldezeder, parlajadzjak;

      Het is de ster van mijn volk — die zal stralen;

   4. O benimdir, o benim milletimindir ancak.

      O benimdir, o benim milletiemindir andzjak.

      die is van mij, die behoort alleen mijn volk toe.

2. Strofe 2Een oproep aan de halve maangezongen

   De dichter vraagt de halve maan niet te fronsen: het bloed is niet vergeefs vergoten en onafhankelijkheid is het recht van het volk dat God vereert.

   1. Çatma, kurban olayım çehreni ey nazlı hilâl!

      Tsjatma, koerban olajem tsjehrenie ej nazle hieljal!

      Frons niet — laat mij het offer voor je gelaat zijn, o eigenzinnige halve maan!

   2. Kahraman ırkıma bir gül… ne bu şiddet bu celâl?

      Kahraman erkema bir gul… nee boe sjiddet boe dzjeljal?

      Schenk mijn heldhaftige stam een glimlach: waarom die strengheid, die woede?

   3. Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl,

      Sana olmaz deukuulen kanlaremez sonra heljal,

      Anders zal het bloed dat wij vergoten hebben, je later niet worden vergeven;

   4. Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl.

      Hakkeder, Hakka tapan, milletiemin istikljal.

      onafhankelijkheid is het recht van mijn volk, dat Hakk (God) aanbidt.

3. Strofe 3Vrijheid: ‘ik ben als een stroom’

   Het volk heeft altijd in vrijheid geleefd; het ketenen is waanzin. Het is als een stroom die dammen meesleurt.

   1. Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.

      Ben ezelden beriedir hur jasjadem, hur jasjarem.

      Van oudsher heb ik vrij geleefd en vrij zal ik leven.

   2. Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!

      Hangie tsjelgen bana zindzjir voeradzjakmesj? Sjasjarem!

      Welke waanzinnige wil mij ketenen? Ik sta versteld!

   3. Kükremiş sel gibiyim; bendimi çiğner, aşarım;

      Kukremisj sel giebiejim; bendiemie tsjijner, asjarem;

      Ik ben als een brullende stroom: ik vertrap mijn dam en stroom eroverheen;

   4. Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

      Jertarem dalare, enginleree semam, tasjarem.

      ik scheur de bergen uiteen; zelfs de weidsheid is mij te klein — ik treed buiten mijn oevers.

4. Strofe 4Het Westen, ‘beschaving’ en geloof

   Al omsluit een stalen muur de horizonten van het Westen — het volk heeft een grens van geloof, en de ‘beschaving’ is slechts een monster met één tand.

   1. Garb’ın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar;

      Garben afakene sarmesjsa tsjelik zerhle doevar;

      Al heeft een muur met een stalen pantser de horizonten van het Westen omsloten —

   2. Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.

      Benim ieman doloe geujsum giebie serhaddim var.

      ik heb een grens als mijn borst, vol geloof.

   3. Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir îmânı boğar,

      Oeloesoen, korkma! Nasel beujlee bir iemane boar,

      Laat het huilen — wees niet bang! Kan zo’n geloof worden verstikt door

   4. “Medeniyet!” dediğin tek dişi kalmış canavar?

      ‘Medeniejet!’ dediein tek diesjie kalmesj dzjanavar?

      het monster dat je ‘beschaving’ noemt, met nog maar één tand?

5. Strofe 5Een oproep aan de soldaat

   Laat de vijand niet op je geboortegrond toe, bescherm die met je lichaam — de beloofde dagen zullen komen.

   1. Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın;

      Arkadasj! Joerdoema altsjaklare oeratma saken;

      Vriend! Waag het niet de laaghartigen in mijn vaderland toe te laten;

   2. Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.

      Sieper et geuvdenie, doersoen boe hajasezdzja aken.

      bescherm het met je lichaam — laat deze schaamteloze invasie stoppen.

   3. Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın…

      Doadzjakter sana vadettieie gunler Hakken…

      De dagen die Hakk je beloofd heeft, zullen voor je aanbreken…

   4. Kim bilir, belki yarın… belki yarından da yakın.

      Kim bielir, belkie jaren… belkie jarendan da jaken.

      Wie weet — misschien morgen… misschien zelfs eerder dan morgen.

6. Strofe 6De grond is meer dan grond

   De grond onder je voeten is meer dan aarde: eronder liggen gevallenen zonder lijkwade. Geef het vaderland niet weg, zelfs niet voor de hele wereld.

   1. Bastığın yerleri “toprak!” diyerek geçme, tanı!

      Basteen jerlerie ‘toprak!’ diejerek getsjmee, tane!

      Loop niet over de grond met alleen het woord ‘aarde!’ — leer die kennen:

   2. Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.

      Duusjun altendakie binlerdzjee kefensiz jatane.

      denk aan de duizenden die zonder lijkwade onder je liggen.

   3. Sen şehîd oğlusun, incitme, yazıktır atanı;

      Sen sjehid oloesoen, indzjitmee, jazekter atane;

      Je bent de zoon van een şehit: kwets je voorouder niet, dat is zondig;

   4. Verme, dünyâları alsan da, bu cennet vatanı.

      Vermee, dunjalare alsan da, boe dzjennet vatane.

      geef dit paradijselijke vaderland niet weg, zelfs niet voor hele werelden in ruil.

7. Strofe 7Alles voor het vaderland

   Wie zou zich niet voor zo’n land opofferen? Knijp de grond samen en de şehits stromen eruit. Als God je maar niet van je vaderland scheidt.

   1. Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki fedâ?

      Kim boe dzjennet vatanen oeroena olmaz kie feda?

      Wie zou zich niet opofferen voor dit paradijselijke vaderland?

   2. Şühedâ fışkıracak, toprağı sıksan şühedâ!

      Sjuuheda fesjkeradzjak, toprae seksan sjuuheda!

      Şehits zullen eruit stromen — knijp maar in de aarde: şehits!

   3. Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ,

      Dzjane, dzjanane, buutun vareme alsen da Hoeda,

      Laat God mijn leven, mijn geliefde, alles wat ik heb, nemen,

   4. Etmesin tek vatanımdan beni dünyâda cüdâ.

      Etmesin tek vatanemdan benie dunjada dzjuuda.

      als Hij mij in deze wereld maar niet scheidt van mijn enige vaderland.

8. Strofe 8Gebed: het heiligdom en de azan

   Laat geen vreemde hand het heiligdom raken en laat de azan voor altijd boven het vaderland klinken.

   1. Ruhumun senden, İlâhî, şudur ancak emeli:

      Roehoemoen senden, Ieljahie, sjoedoer andzjak emelie:

      O God, dit is de enige wens die mijn ziel tot U richt:

   2. Değmesin ma’bedimin göğsüne nâ-mahrem eli!

      Dejmesin mabediemin geujsuunee na-mahrem elie!

      laat geen vreemde hand de borst van mijn heiligdom raken!

   3. Bu ezanlar-ki şehâdetleri dînin temeli–

      Boe ezanlar kie sjehadetlerie dienin temelie-

      Deze azans, waarvan de getuigeniswoorden het fundament van het geloof zijn —

   4. Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli.

      Ebedie joerdoemoen ustundee benim inlemelie.

      laat ze klinken boven mijn eeuwige vaderland.

9. Strofe 9De stem van een gevallene

   Wanneer de azan voor altijd klinkt, zal de grafsteen van de gevallene zich buigen en zal hij zelf uit de aarde oprijzen naar de Troon.

   1. O zaman vecd ile bin secde eder –varsa– taşım;

      O zaman vedzjd ielee bin sedzjdee eder – varsa – tasjem;

      Dan zal mijn steen in vervoering duizendmaal neerknielen — als ik er een heb;

   2. Her cerîhamdan, İlâhî, boşanıp kanlı yaşım,

      Her dzjeriehamdan, Ieljahie, bosjanep kanle jasjem,

      uit elke wond van mij, o God, zullen bloedige tranen stromen,

   3. Fışkırır rûh-i mücerred gibi yerden na’şım;

      Fesjkerer roeh-ie muudzjerred giebie jerden nasjem;

      en mijn lichaam zal als een onstoffelijke geest uit de aarde oprijzen;

   4. O zaman yükselerek Arş’a değer, belki başım.

      O zaman jukselerek Arsja deer, belkie basjem.

      dan zal mijn hoofd, opstijgend, misschien de Troon raken.

10. Strofe 10Slot: het recht op onafhankelijkheid

    De dichter roept de halve maan op te wapperen als het ochtendgloren; het bloed is niet vergeefs vergoten en vrijheid en onafhankelijkheid zijn het recht van het volk.

    1. Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl;

       Dalgalan sen dee sjafaklar giebie ej sjanle hieljal;

       Wapper ook jij als het ochtendgloren, o roemrijke halve maan;

    2. Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.

       Olsoen artek deukuulen kanlaremen hepsie heljal.

       laat voortaan al mijn vergoten bloed je vergeven zijn.

    3. Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl:

       Ebediejen sana jok, erkema jok izmihljal:

       Voor eeuwig is er geen ondergang voor jou, noch voor mijn stam:

    4. Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;

       Hakkeder, hur jasjamesj bajraemen hurriejet;

       vrijheid is het recht van mijn banier, die vrij heeft geleefd;

    5. Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl!

       Hakkeder, Hakka tapan milletiemin istikljal!

       onafhankelijkheid is het recht van mijn volk, dat Hakk aanbidt!

In de stand ‘Uit het hoofd’ zijn de Turkse regels verborgen: probeer je een regel te herinneren en tik erop om jezelf te controleren. Aan het einde van strofe 8 is een punt toegevoegd en in strofe 9 is het woord varsa tussen twee gedachtestreepjes geplaatst. In het bestand van het presidentschap ontbreekt de punt aan het einde van strofe 8 en staat na varsa een koppelteken in plaats van een gedachtestreepje. De spelling van ezanlar-ki en dînin is behouden zoals in het origineel.